அரசு நிறுவனங்கள் விதிமுறைகளை கடைபிடிக்காமல் சுரங்க பணி செய்ததால் கேரளாவில் கிராமங்கள் கடும் பாதிப்பு

அரசு நிறுவனங்கள் விதிமுறைகளை கடைபிடிக்காமல் சுரங்க பணி செய்ததால் கேரளாவில் கிராமங்கள் கடும் பாதிப்பு

Villages vanish in this coastal district of Kerala as they succumb to sand mining

The Biggest Challenge Yet – Global Warming

தொழிற்சாலைகள் பெருக்கத்தால் ஏற்படும் பருவநிலை மாற்றங்கள்

 

MINING AND ENVIRONMENTAL DEGRADATION CAN NOW BE MONITORED 24×7 VIA SATELLITE CLEARANCES SHOULD NOW BE FASTER

Since mining and environmental degradation can now be monitored 24×7 via satellite, clearances should now be faster

The government’s decision to set up a task-force headed by the Cabinet Secretary to see how import-substitution can be increased has, not surprisingly, been criticised by former NITI Aayog deputy chairman Arvind Panagariya.

The government’s decision to set up a task-force headed by the Cabinet Secretary to see how import-substitution can be increased has, not surprisingly, been criticised by former NITI Aayog deputy chairman Arvind Panagariya. Since a liberal trade regime results in cheaper imports and more competitive exports, he argues, any move that seeks to make imports costlier—as an import-substitution regime usually does—should be avoided. Indeed, as he points out, India’s import-substitution phase after Independence resulted in high import tariffs which, in turn, led to Indian industry becoming high-cost and uncompetitive. In such a situation, unlike in the case of other countries, India could never look at exports as a viable growth strategy. Panagariya argues that, instead of looking at an import-substitution strategy, India would do better to have a viable export-led strategy, and concentrate on removing whatever bottlenecks there are—labour laws, high-cost infrastructure, etc—to ensure this happens.

While Panagariya is right in that a liberal trade policy and a boost to exports will pay greater dividends, an import-substitution policy will also pay dividends, but only if it is not enforced in the manner it has been in the past, through higher import duties and import restrictions.

If India didn’t have the resources to mine gold or copper, such imports would just be seen as the price that needs to be paid for development.

A sensible policy on mobile phone manufacturing, for instance, could not only save billions of dollars in import bills—$12.6 billion in 2017—but also make India an export hub; without a special policy effort, it is unlikely this will happen. As per the current plan, India has imposed import duties on mobile phones and components and has an aggressive-but-achievable plan to give import duty exemptions for greater value addition in India—right now, while the number of phone assemblers has risen from two in 2014 to 123, imports continue unabated, of components instead of finished phones. While it is early days yet, and just 8-10% value addition is taking place in India right now, if the government sticks to the plan, India will benefit from it—at that point, the exports of phones by companies such as Samsung will have a much higher local component than they do today.

Similarly, prime minister Narendra Modi is on the right track when he says India’s import dependence for oil/gas has to fall by 10% by 2022 and 50% by 2050—oil/gas comprises about a fourth of India’s imports basket. If the task-force is able to devise strategies to boost local exploration and production, surely that is a good thing? Sadly, however, as this newspaper has documented over the years, India’s policies towards the sector tend to be quite unfriendly, starting from high government imposts to unfriendly tax policies and a lack of marketing/pricing freedom.

Indeed, while a lot of attention is given to India’s rising oil imports, not enough is given to imports of other minerals that, between them, add up to around 30% of the country’s total imports and half that if gold/gems are to be excluded. If India didn’t have the resources to mine gold or copper, such imports would just be seen as the price that needs to be paid for development. Yet, as Anil Agarwal of Vedanta points out, just 10% of India’s area with mining potential has been explored as compared to 95% in the case of Australia—Agarwal, in fact, is of the view that a sensible mining policy can cut minerals imports by half and create 20 million jobs in the bargain.

Mining development in India has been hobbled for a variety of reasons, from unfriendly government policy—till recently, commercial coal mining was not allowed—to the distrust of mining by local communities due to very poor environment management by most miners. The answer, then, doesn’t lie in relaxing India’s environmental laws, but in enforcing them better and in using technology to help in doing this. Indeed, right now, India is stuck in an odd trap of little concern for the environment and little mining at the same time—in Australia, by contrast, environmental concerns are taken seriously while, at the same time, intensively mining the area. So, while low-quality forest reserves remain a critical problem for India, the Supreme Court pulled up the government for the fact that `90,000 crore remained unspent of the Compensatory Afforestation Fund Management and Planning Authority (CAMPA) funds. And while Rs 18,500 crore has been collected under the District Mineral Foundation—DMF funds are to be used to benefit local people affected by mining—so far, only Rs 3,552 crore has been spent.

Apart from very high government levies on minerals, it is this that needs to be fixed at the earliest. A Coal India, for instance, has been fined over `40,000 crore already for illegal mining—since it is unlikely government companies will damage the environment for profits, it tells you there is a serious problem with India’s regulatory system. In this case, apart from the mines ministry’s retrospective interpretation of the law (bit.ly/2LqfnSQ), it was found that environment clearances (EC) could even take up to 390 days to get and that it was routine practice for the government to give these late and then retrospectively condone the mining that took place without ECs!

And while, in the past, it was difficult to see whether miners were violating their forest and other clearances, since mines were either in remote areas or in deep forests, technology has changed this and, by using satellite imagery, 24×7 monitoring is now possible. Isro and the mining ministry have, in fact, tied up to use satellite monitoring for illegal mining. Indeed, if India is able to increase its minerals output, the import-substitution policy aimed at cutting mineral imports can also result in India emerging as global powerhouse for minerals exports.

 

Source : https://www.financialexpress.com/opinion/since-mining-and-environmental-degradation-can-now-be-monitored-24×7-via-satellite-clearances-should-now-be-faster/1261122/

 

அளவுக்கு அதிகமாக நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சப்படுவதால் குடிநீரோடு யுரேனியம் கலந்து வருகிறது. 29 வட மாநிலங்களின் அபாயகரமான நிலை.

யாருக்கும் எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் சுற்றுச்சூழலுக்கு உகந்த முறையில் மழை மறைவு பிரதேசமான தென் மாவட்டங்களில் ஏராளமான நபர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக விளங்கிய தாது மணல் தொழிலை பணம் பெற்ற சில ஊடகங்களும் பகை உள்ள சில அரசியல்வாதிகளும் குறை கூறி நிறுத்தி வைத்து பல ஆயிரம் குடும்பங்களின் வாழ்க்கையை தொலைத்தார்கள். பெரிய நேர்மையாளர்கள் என பெயர் எடுக்கிறோம் என நினைத்து உலக அளவில் தாது மணல் தொழிலில் இந்தியாவை தலை நிமிர செய்த விவி மினரல் நிறுவனம் மற்றும் அதன் நிறுவனர் வைகுண்டராஜன் அவர்களை பற்றி வசைமாரி பொழிந்தார்கள். இதோ வட இந்தியாவில் 29 மாநிலங்களில் அளவிற்கு அதிகமாக நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சப்படுவதால் குடிநீரிலேயே யுரேனியமும் கலந்து வருகிறது என்பதை ஆய்வு செய்து கண்டு பிடித்துள்ளார்கள். இந்த போலி சமூக ஆர்வலர்கள் ஏன் வாய் திறக்கவில்லை. மோடிக்கு பயந்தா? பணம் வராததாலா?

 

Source : https://www.scidev.net/asia-pacific/water/news/india-s-groundwater-shows-uranium-contamination.html

 

பிளாஸ்டிக் எப்போது விஷமாக மாறும்?

நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் பிளாஸ்டிக் பொருள் உபயோகம் ஒரு அங்கமாக மாறி விட்டது. ஒவ்வொரு பிளாஸ்டிக்கும் ஒவ்வொரு குணம் உண்டு. சில பிளாஸ்டிக்குகளில் காலாவதியான நாள் கடந்த உடன் பாக்டீரியா வளர தொடங்கும். இவ்வாறு பிளாஸ்டிக் பற்றிய ஒரு விழிப்புணர்வு வீடியோவை நியூஸ் 7 தமிழ் வெளியிட்டதை முகநூலில் திரு.லோகனாதன் என்பவர் பதிவு செய்திருந்தார். பிளாஸ்டிக் உபயோகிக்கும் ஒவ்வொருவரும் இது பற்றி தெரிய வேண்டியது அவசியம். இதோ பாருங்களேன்..

 

மனித தவறுகளால் இந்தியாவிலும் புவி வெப்பமயமாதல் உணரப்படுகிறது.

டெல்லி ஐஐடி-யில் இருந்து ஒரு ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. அதில் தொழிற்சாலை புகையால் இந்தியாவில் இமயமலை பகுதியில் 1.7 டிகிரி செல்சியஸ் அளவிற்கு வெப்பம் கூடி உள்ளதும் அரபி கடல் பகுதியில் 0.7 டிகிரி செல்சியசும், மன்னார் வளைகுடா (கிழக்கு கடற்கரை) பகுதியில் 0.5 டிகிரி செல்சியசும் வெப்பம் கூடி இருப்பதை கண்டுபிடித்துள்ளார்கள்.

இந்த வெப்பத்தால் இமயமலையில் உள்ள பனிகட்டி அடுக்குகள் உருகி வருகின்றன என்பதையும் இதனால் பருவநிலை மாற்றம் ஏற்படும் என்பதையும் விரிவாக தெரிவித்துள்ளார்கள்.

கிழக்கு கடற்கரை என்றால் தமிழ்நாடு ஆந்திரா ஆகியவையும் உள்ளடக்கும். எனவே நாம் தான் வெப்பம் கூடுவதில் மிக குறைந்த அளவு காரணியாக உள்ளோம் என சந்தோச பட முடியாது. வெப்பமயமாதலை குறைப்பதில் நமது பங்கு வேண்டும். எனவே தொழிற்சாலை புகையை கட்டுப்படுத்த ஏராளமான மரம் வளர்ப்பதும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு இல்லாத வழிவகைகளை கடைபிடிப்பதும் சூரிய மின்சக்தி, காற்றாலை மின் உற்பத்தி ஆகியவற்றை பெருக்குவதும் இப்போதைய அத்தியாவசிய தேவை.

 

Source :  https://indiaclimatedialogue.net/2018/06/14/human-activity-responsible-for-hotter-india/

இன்னும் 582 வருடங்களில் நமது பூமி முழுவதும் அக்னி குண்டம் போல் எரிந்து போகும் – விஞ்ஞானி ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் அதிர்ச்சி தகவல்

மக்கள் தொகை பெருக்கத்தாலும் அளவுக்கு அதிகமான ஆற்றல் உபயோகிப்பதாலும் இன்னும் 582 வருடங்களில் நமது பூமி முழுவதும் அக்னி குண்டம் போல் எரிந்து போகும் – விஞ்ஞானி ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் அதிர்ச்சி தகவல்

ஆண்டுக்கு ஆண்டு புவி வெப்பமயமாகி வருகிறது என்றும் இயற்கை பேரிடர்கள், கடல் மட்டம் கூடுதல் முதலியவை நடந்து வருகிறது என்பதும் ஏற்கனவே விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்து அறிவித்த ஒன்று. எனவே புவி வெப்பமயமாதலை தடுக்க உலக நாடுகள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்ற குரல் பரவலாக ஒலிக்க ஆரம்பித்துள்ளது. இதற்கிடையில் இன்னொரு அதிர்ச்சி தகவலை இன்னொரு விஞ்ஞானி குறிப்பிடுகிறார்.

இப்பூமி பந்தில் ஆண்டுக்கு ஆண்டு மக்கள் தொகை பெருக்கம் கூடிக் கொண்டே வருகிறது. எனவே அவர்களது உபயோகத்திற்கு இயற்கை வளங்கள், மின் ஆற்றல் முதலிய அனைத்தும் அளவிற்கு அதிகமாக உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது. இதே நிலை தொடர்ந்தால் 2600-ம் வருடத்தில் நமது பூமி அக்னி குண்டமாகி எரிந்து போகும் என்று விஞ்ஞானி ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் குறிப்பிடுகிறார்.

இதனால் பூமியில் உயிரினங்கள் மற்றும் தாவர வகையில் வாழமுடியாத சூழ்நிலை ஏற்படும். அனைத்தும் அழியும். ஆனால் மனிதர்கள் நினைத்தால் இன்னும் 10 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு உயிர்வாழ முடியும் எனவும் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் கூறியுள்ளார்.

அதாவது மனிதர்கள் சூரிய மண்டலத்தில் மிக அருகேயுள்ள ஆல்பா சென்டாரி என்ற துணை கிரகத்தில் குடியேறலாம் அல்லது பூமிக்கு அருகேயுள்ள புளூட்டோவுக்கு சென்று தங்கலாம்.

இவற்றில் சூரிய மண்டலத்துக்கு அருகேயுள்ள ஆல்பா சென்டாரி துணை கிரகம்தான் சிறந்தது என தான் கருதுவதாகவும் இக்கிரகம் பூமியில் இருந்து 400 கோடி மைல் தொலைவில் உள்ளது எனவும் இது செவ்வாய் கிரகத்தை விட குறைந்த தொலைவில் உள்ளது என்றும் அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

இக்கிரகத்துக்கு சிறிய விமானத்தில் ஒரு வாரத்திற்குள் செல்ல முடியும். எனவே அதற்கான ஏற்பாட்டை இன்னும் 20 ஆண்டுகளில் செய்து முடித்துவிடுங்கள் என்று யற்பியல் விஞ்ஞானி ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் பெய்ஜிங்கில் நடந்த அறிவியல் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு பேசிய போது கூறியுள்ளார்.

 

Source :  https://www.cnbc.com/2017/11/07/stephen-hawking-humans-will-turn-earth-into-a-giant-ball-of-fire-by-2600.html

நமது அடுத்த சந்ததிகளை பெருநோய்களில் இருந்து பாதுகாக்க இப்போதே நாம் திட்டமிட வேண்டும்.

பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை நீரில் கலப்பதால் அவை இறுதியில் கடலில் கலந்து பிளாஸ்டிக் துகள்கள் கடலில் இருந்து கிடைக்கும் உப்பிலும் கலந்து விடுகிறது. இது கேன்சர் நோய்க்கு வழி வகுக்கும் நமது அடுத்த சந்ததிகளை பெருநோய்களில் இருந்து பாதுகாக்க இப்போதே நாம் திட்டமிட வேண்டும். பிளாஸ்டிக் உபயோகத்தை குறைத்து பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை மறுசுழற்சிக்கு பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியம்.

 

Arctic sea ice contains huge quantity of microplastics

New high levels of ‘microplastic’ pollution found in Arctic ice

No-one can say for certain how harmful the tiny plastic particles are to wildlife and people, scientists warn.

Tiny particles known as “microplastics” have been found in record levels in Arctic sea ice, raising concerns about their impact on marine life and humans, scientists said.

Up to 12,000 of the plastic particles were found per litre of sea ice in ice core samples taken from five regions on trips to the Arctic Ocean in 2014 and 2015, researchers from Germany’s Alfred Wegener Institute, Helmholtz Centre for Polar and Marine Research found.

The tiny fragments of plastic ranged from types widely used in packaging such as polyethylene, to paints, nylon, polyester and cellulose acetate which is commonly used in making cigarette filters.

Identifying different types of microplastic and the movement of ice indicates their possible source, with the record levels of polyethylene found in one area thought to come from the massive “garbage patch” in the Pacific Ocean.

High levels of paint and nylon particles point to increased shipping and fishing activities in some parts of the Arctic Ocean as the retreat of the sea ice caused by climate change opens the region to more human exploitation.

These findings suggest that both the expanding shipping and fishing activities in the Arctic are leaving their mark

Dr Ilka Peeken

Study author Dr Ilka Peeken said: “These findings suggest that both the expanding shipping and fishing activities in the Arctic are leaving their mark.

“The high microplastic concentrations in the sea ice can thus not only be attributed to sources to sources outside the Arctic Ocean. Instead they point to local pollution in the Arctic.”

The scientists also warned that the majority of the particles they discovered were microscopically small, meaning they could easily be taken up by single-celled organisms and tiny crustaceans.

Dr Peeken said: “No-one can say for certain how harmful these tiny plastic particles are for marine life, or ultimately also for human beings.”

Samples of ice were taken on three expeditions in 2014 and 2015 (Alfred Wegener Institute/ R.Stein/PA)
Samples of ice were taken on three expeditions in 2014 and 2015 (Alfred Wegener Institute/R Stein/PA)

Microplastics are particles, fibres or fragments which range in size from just a few thousandths of a millimetre to under five millimetres.

They come from sources including the breakdown of bigger plastic items, putting synthetic clothes through the laundry which are then washed to the sea, or from car tyre friction on roads, creating a dust of the particles.

The scientists used a process to bombard microparticles in the ice samples with infrared light and a mathematical method to analyse the radiation they reflected back to identify what was in the samples.

Scientists examined ice cores taken from five areas of the Arctic (Alfred Wegener Institute/ T.Vankann/PA)
Scientists examined ice cores taken from five areas of the Arctic (Alfred Wegener Institute/T Vankann/PA)

The process, reported in a study published in the journal Nature Communications, revealed far more microplastics than previous assessments.

Gunnar Gerdts, whose laboratory made the measurements, said: “Using this approach, we also discovered plastic particles that were only 11 micrometres across.

“That’s roughly one-sixth the diameter of a human hair, and also explains why we found concentrations of more than 12,000 particles per litre of sea ice – which is two to three times higher than what we’d found in past measurements.”

They study revealed that, with its process of freezing and melting sea ice, the Arctic is an important in storing and transporting the plastic particles, as well as being a local source of the problem.

The scientists said they could not yet say whether the particles released from melting sea ice stayed in the Arctic, although it seems likely the plastic litter begins sinking into deeper waters fairly quickly, as they are often colonised by algae and bacteria which make them heavier and sink faster.

Source : https://www.irishnews.com/magazine/science/2018/04/24/news/new-high-levels-of-microplastic-pollution-found-in-arctic-ice-1313037/